Dag/journťe 2¬†¬† 16-02-03¬†¬†¬†¬† ¬†Het Vredesteam

De 47 vredeslopers verzamelen in de hal van zaventem. Na de nodige interviews met de pers en het afscheid nemen van de geliefden gevolgd door het gebruikelijke inchecken en inboarden, stapten wij het vliegtuig op.

Onze reis is dus officieel begonnen. Juist voor het opstijgen als we al in het vliegtuig zaten zagen wij door het raampje vier militaire transportvliegtuigen geparkeerd staan. De gedachte schoot ons te binnen dat zowel de vrede als de oorlog opstijgt vanuit zaventem. Tijdens de vlucht maakten we verder kennis met elkaar en de redenen waarom we deze reis maken.

Na vier uren vliegen en een tussenstop in Beiroet (Libanon), kwamen we aan in de luchthaven van Damascus, de hoofdstad van SyriŽ. Het visum werd in orde gemaakt, het reismateriaal werd versleurd naar de bus, iedereen hield nog even een sanitaire stop, waarna we in de bus en de twee jeeps stapten en richting Irak trokken. Onderweg hielden we een korte sanitaire stop en dit was ons eerste contact met het Syrische landschap in de nacht en de sanitaire voorzieningen die ons sterk confronteerden met de armoede in de derde wereld.

We vervolgden onze reis tot er iets frappant gebeurde op een kilometer van de Syrisch-Iraakse grens. We vielen zonder benzine. Om dit probleem op te lossen bestond er maar een manier en dat is het overhevelen van benzine uit een van de jeeps in de tank van de bus. Dit gebeurde welteverstaan op de klassieke manier nl. door op een waterdarm te zuigen tot de benzine de lippen raakt en dan verderstroomt in de benzinetank van de bus. Gelukkig was de buschauffeur bereid dit te doen.

Het oversteken van de Syrische grens, gevolgd door honderd meter rijden in niemandsland, en het oversteken van de Iraakse grens nam enkele uren in beslag. Visum moest ingevuld worden waarna de paspoorten werden gechekt. Op zoín momenten besef je dat reizen vermoeiender is dan een hele dag hard werken.

Eens wat verder gereden stopten we om te tanken en dat betekende dat we ook geld konden wisselen in dinars. Er stapte namelijk een man op de bus met pakken geld in de hand. Ook daar werd duidelijk hoe weinig de dinar waard is ten opzichte van de euro. Voor tien euro krijg je een pakketje biljetten van 250 dinar van ongeveer 2,5 cm dikte. Een liter benzine kost hier trouwens maar twee dinar.

Na een paar uur rijden stopten we langs een wegrestaurant en ondertussen was het daglicht aangebroken. We bleken zowat de eerste klanten te zijn en onmiddellijk ontplooide zich daar een immense activiteit van obers die tafels beginnen klaar te maken, bestellingen die door de zaal worden geroepen, en de kok die zijn houtvuur opstookt tot de vlammen een stevige hoogte bereiken. We aten een maaltijd van kefta-vlees en kip, ei, groenten en stevig gesuikerde thee, een echt energieshot. We verlieten dus opgekikkerd het eethuis.

Er stonden daar veel vrachtwagens geparkeerd, en toen stelden we ons de vraag of deze de grens waren doorgekomen zonder dat ze door de UN (embargo) gecontroleerd werden. We hadden aan de grens geen UN-wagens of iets dat daar op lijkt gezien. Wel stonden er aan de grens veel vrachtwagens te wachten. Een eerste duidelijke kijk op het landschap deed ons constateren dat we in volle woestijn waren. Amper een heuvel aan de horizon te bespeuren, laat staan een beetje groen. Naarmate we vorderden zagen we al eens een kudde schapen, af en toe een tent waar gesluierde mensen in woonden, en de eerste boom die we in ons gezichtsveld kregen verraste ons compleet (mij toch in ieder geval).

Hoe meer we Bagdad naderden, hoe meer we beseften dat we door het twee-stromenland reisden. Meer groen werd zichtbaar, alsook bomen en af en toe al eens een plas water. We zagen ook kleine militaire stellingen vervaardig uit zandzakjes met een schietgat in. Af en toe ook een paar oude kanonnen overdekt met groengaas. Soms stonden er verlichtingspalen langs de snelweg maar dan zonder de lamp, iets dat het embargo niet binnenlaat? Ook zijn er irrigatie-werken bezig.

Na nog enkele uren rijden we Bagdad binnen. We zien weinig hoogbouw en veel huizen worden verbouwd of hersteld. Oorlogsdreiging en embargo of niet, de werken gaan gewoon door met de middelen die ze hebben. Onze aankomst in het Palestina-hotel wordt hartelijk ontvangen. We lopen Rudi Vrancks (VRT) tegen het lijf en onmiddellijk draaiden we de rollen om. Wij begonnen hem te intervieuwen, filmen, fotoís trekken en uit te horen over de huidige situatie in Bagdad. Zijn reactie daarop was wel grappig, een journalist is blijkbaar niet gewoon van zelf geÔntervieuwd te worden. Na wat gegeten te hebben en onze bagage in de kamers geplaatst te hebben, gingen we samen zitten om het programma van de volgende dagen wat te bespreken en hoe we alles georganiseerd gaan krijgen. Daarna maakten we een sight-seeingtour met de bus door Bagdad richting het Saddam-meer. Daar spraken we verschillende Irakezen aan om interviews af te nemen. Onmiddellijk wordt duidelijk dat de dreigende oorlog hen niet van hun stuk brengt.

Ze hebben het al eens meegemaakt in 91 met het daarop volgende embargo dat al twaalf jaar duurt en 1.7 miljoen Irakezen het leven gekost heeft, waarvan 1/3 kinderen. Je ziet dat het fiere mensen zijn en dat niets hen ervan weerhoudt om met hun dagelijks leven verder te gaan. Op de vraag of Saddam volgens hen een dictator is antwoorden ze dat hij niet alleen geliefd is door het volk maar dat ze van hem houden. Wat het westen ook vertelt over hen, zij denken er blijkbaar anders over. Ik ben benieuwd of de interviews die we de volgende dagen gaan afnemen hetzelfde zeggen op die vraag. De solidariteit onder Arabieren en zeker tussen Palestijnen en Irakezen is zeer sterk. Als er een nieuwe oorlog tegen Irak komt is dat een kaakslag die elke arabier voelt. Voor hen is de kwestie duidelijk, de VS is de agressor en de olie is de reden hiervoor. Anderen zeggen dat elke mens op deze aarde gelijk is en dat we dit moeten aanvaarden, dit betekent dus dat ze het recht hebben om te kiezen hoe ze leven en wie ze als hun leiders kiezen. Ze vragen aan ons en de mensen in de wereld hen te steunen in hun strijd voor onafhankelijkheid en zijn zeer blij met de manifstaties in heel de wereld die dit uitschreeuwen.

Morgen eerst een half uurtje joggen ter voorbereiding van de vredesloop en dan beginnen we aan de bezoeken van,Ö

Hartelijke groeten uit Bagdad en het ga jullie goed.

Het VREDESTEAM ! !

Jan en Sim

           Inhoud-Contenue