Dag/journťe 3¬†¬† 17-02-03¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬† Een gevoel van hoop

Maandag 17 februari, of zijn we nu al dinsdag?  Ben alle besef van tijd verloren.

Ik voel me hier weeral helemaal thuis.  Ik ben fris en monter, hoewel ik sinds mijn vertrek thuis nog geen oog heb dichtgedaan (onze airco blaast blijkbaar warme lucht, waardoor ik de hele nacht heb liggen woelen in mijn bed).  Zou de Iraakse lucht een positieve invloed hebben, of de goede sfeer in de groep, ik weet het niet.  De machteloosheid die ik in Belgie voelde, heeft plaats gemaakt voor een gevoel van hoop, aangesterkt door de massale vredesbetogingen overal ter wereld.  In Irak gaat het leven zijn gewone gangetje, niets laat vermoeden dat hen een oorlog boven het hoofd hangt.  De dreiging is hier vreemd genoeg minder voelbaar dan bij ons.

De dag is goed gevuld: 's morgens is er een looptraining (die ik gemist heb, ik wist het juiste uur niet, en toen ik om 8u beneden kwam, bleken ze al een halfuur vertrokken te zijn), daarna een haastig bezoekje aan Bagdad University, de grootste universiteit van het land, waar we helaas de tijd niet hebben om met de studenten kennis te maken.  Vervolgens komt een sportfaculteit aan de beurt.  Onze energieke spring-in-'t-veld Hamid demonstreert direct zijn kunnen aan allerhande turntoestellen, maar hij moet toch het onderspit delven tegenover zijn Irakese concurrent.  Gelukkig heeft onze Hamid het zwembad niet opgemerkt, anders was hij er misschien ook nog ingedoken.

Daarna volgen nog enkele culturele bezoeken, zoals de Al Mutsanariyah universiteit, een schitterende eeuwenoude universiteit, een prachtig staaltje architectuur, en twee musea, waaronder het Museum van de Archeologie.  Hoewel ik er vorig jaar ook geweest ben, kijk ik opnieuw mijn ogen uit bij al die prachtige staaltjes vakmanschap, die vaak duizenden jaren oud zijn,  en die nog maar eens aantonen dat hier de bakermat van onze beschaving ligt.  En dan durven de Europeanen nog beweren dat de Arabische cultuur een achterlijke cultuur is!

Sommigen van onze groep vinden deze culturele uitstapjes tijdverlies, maar ik vind het ook belangrijk om het beeld van de westerse wereld tegenover het "middeleeuwse' Irak wat bij te schaven.

Later houden we nog halt bij een plaatselijke volleybalploeg, waar we een vriendschappelijke match spelen.  Ondertussen ga ik als toeschouwer enkele spelers interviewen, zodat ik me toch ook wat nuttig maak.  Na de vergadering 's avonds trekken we de stad in om te telefoneren, maar helaas, het is al laat, en de loketten zijn al gesloten.  Nu ja, dat is een werkje voor morgen, net als het vervolg van mijn dagboek.

Groetjes uit Bagdad,

Carline

           Inhoud-Contenue