Dag/journée 3   17-02-03          Het Arabische Bokrijk

Na wat voor de meesten een korte nacht was stapten de 47 Belgische vredeslopers om 10 uur, een half uur later dan gepland, de bus op. Na ongeveer een half uur rijden moet de bus abrupt stoppen en maakten enkele mensen - die geen zitplaats meer hadden en zich dus bij noodzaak in de middengang hadden gezet – nogal hardhandig kennis met de vloer van de bus. Onze buschauffeur had niet gezien dat er iemand de straat overstak en had op het laatste moment alle remmen dichtgegooid, te laat. Gelukkig hadden we een dokter aan boord die de lichamelijke toestand van de man kon onderzoeken. Het bleek al bij al niet zo ernstig, want vijf minuten later vervolgde onze bus alweer zijn weg naar de Bagdad university.

Eens aangekomen aan de prachtige faculteit wetenschappen begonnen alle groepsleden spontaan gesprekken aan te gaan met de Irakese studenten om meer over hen te weten te komen. Zo sprak ik zelf met een Palestijn, Khaligera ( ?) Hij was in 1991, vlak na de eerste golfoorlog van Jordanië naar Irak verhuisd.

Hij studeert Ecologisch Ingenieur op deze universiteit en volgt deze cursus geheel gratis. Het onderwijs in Irak is voor Irakezen - van kleuterschool tot en met universiteit - kostenloos, op voorwaarde dat ze na hun studies ook voor de opbouw van Irak werken en niet aan poenscheppen doen voor een of andere rijke westerse multinational. Buitenlanders betalen voor universiteitsstudies 3000 a 4000 $ per jaar, buiten enkele uitzonderingen (waar hij ook toe behoorde). Toen ik hem vroeg of het embargo weerslag had op het onderwijssysteem antwoordde hij dat hij door het embargo zijn cursussen moet delen met een medestudent en dat potloden – die voordien goedkoop en talrijk aanwezig waren – nu van slechtere kwaliteit, veel duurder en haast onvindbaar zijn.

Na het korte bezoek, te kort voor sommigen, vertrok de bus naar de sportfaculteit. Hier kregen we een uitleg van een zeer belangrijke kerel (waarschijnlijk het faculteitshoofd of dergelijk). Hij vertelde ons onder andere dat de Bagdad University, met zijn 80.000 studenten en 18 faculteiten, de grootste Universiteit is van Irak. De Irakese schooldag heeft twee shiften van telkens 6 uur, ofwel heeft men «Â de vroege » ofwel staat men met «Â de late ». Buiten de school heeft bijna elke student nog een bijwerk: als taxibestuurder, kledingkoper, make-upverkoopster, …

Na de exposé bezochten we ook de turnzaal, waar enkelingen zich toch niet konden bedwingen om overal op te klauteren en het beste van zichzelf te geven, om dan te genieten van de aandacht van alle omstaanders.

Derde halte van de bus = Museum van de geschiedenis van Irak. Op het eerste zicht heeft het museum wat weg van een Arabisch Bokrijk, allemaal vertrekken waar poppen een speciale situatie of gebeurtenissen uitbeelden: een trouw, een gevecht, en middeleeuwse gym, en religieuze bijeenkomst, een theekransje, … Bijzonder interessant als je geïnteresseerd bent in de Arabische cultuur en geschiedenis, maar wij zijn hier wel met een ander doel voor ogen gekomen. Wij willen onze solidariteit en steun met het Irakese volk tonen en terugkeren om de vredesbeweging te ondersteunen met getuigenissen, niet om en Lonely planet van Bagdad te maken.

Na een vluchtig bezoek banen de dappere Belgen vergezeld door een Japanse delegatie door de straten van Bagdad om de oudste universiteit te bezoeken. Die werd vele eeuwen gebouwd ter ere van EL Moustanseria ( ?). Het schijnt de eerste unif van het Midden-Oosten, zelfs van de wereld te zijn.

Daarna volgde een bezoek aan het Babylon-museum waar de geschiedenis van de oudste beschaving van de wereld tentoongespreid ligt.

Toen benuttigden we de maaltijd die overigens zeer lekker is en eigenlijk niet zoveel verschild van het eten dat we gewend zijn in België.

Daarna bezochten we een sportclub waar de eerste basketbalploeg van Bagdad aan het trainen was. We stelden voor om een match te spelen en aangezien dat zij op professioneel niveau speelden hebben we de ploegen verdeeld. Enkelen van ons samen met een paar Irakezen.

Voor morgen zullen we eindelijk de toeristische tint afwerpen die tot nu toe toch zijn stempel op het programma drukte. De groep was niet echt tevreden met wat we tot nu toe al gedaan hebben. Morgen dus een bezoek aan de bekende Al-Ameriya schuilkelder, enkele scholen, een ziekenhuis als we tijd hebben en ‘s namiddags nemen we deel aan een protestmars voor het gebouw van de UN.

We sluiten ‘s avonds de dag af met een multiculturele fuif.

Hartelijke groeten uit Bagdad en het ga jullie goed.

Het VREDESTEAM ! !

(Sim en Jan)ã

           Inhoud-Contenue