Dag/journe 3   17-02-03   Belgi op TV, roept de  mama, 
                                                         daar is zaterdag ook gemanifesteerd

Maandagavond beslissen we met een groepje een bezoek te brengen aan Saddam City. Maar tegen dat iedereen klaar is en voor de vijfde keer naar zijn kamer op het achtste verdiep gehold is, zijn we weer een uur verder... het begint al donker te worden, en even twijfelen we, wegens het gerucht gevaarlijke wijk, maar uiteindelijk wordt de knoop doorgehakt, en vertrekken we... . In Irak is iedereen taxichauffeur die een auto bezit. Puur uit noodzaak moeten de mensen 2 tot zelfs 3 jobs combineren om dan nog maar nipt rond te komen elke maand. Dus als wij met 10 man midden op straat staan zwaaien voor een taxi, stopt er meteen een hele colonne autos! Niet al te nauwkeurig kiezen we er 3, en we spreken af elkaar terug te zien in een soekh(markt) in Saddam City Centre... we hebben 2 Arabisch-taligen bij, Mohamed en Salim, maar we hebben 3 taxis nodig... ik dus maar, samen met Dirk en Fred in een taxi apart. Meteen wordt het duidelijk dat onze chauffeur geen woord Engels verstaat, dus probeer ik met de paar Arabische woordjes die ik ken een gesprek op gang te brengen... dat lukt vrij aardig, de man was niet meer te stoppen op de duur, alleen... ik had wat meer moeite om hem te verstaan! Aangekomen in Saddam City, natuurlijk al een van de twee andere taxis uit het oog verloren, maar wat wil je, in een van de meest bevolkte wijken, en trouwens ook de armste, van Bagdad! We stappen uit in een hoofdstraat, en meteen stromen er nieuwsgierige jongeren toe, eerst wat wantrouwig, maar als Salim hen uitlegt dat we hier zijn voor de vrede, verschijnen er grote glimlachen: you are welcome krijgen we als ontvangst en in ruil mogen we samen met hen op de foto... in al die drukte probeer ik toch ook wat vraagjes te stellen, maar geef dat al snel op. Het is wel donker maar mijn eerste indruk (in feite tweede want 3 jaar geleden, ben ik hier ook geweest) was meteen: dit is NIET het centrum van Bagdad, niet dat het daar zo proper is, maar hier heb je ook de typische geur van armoede, kinderen lopen op blote voeten, allemaal details die toch veel zeggen... . veel tijd krijgen we niet want na een half uur hebben er zich zoveel mensen rondom ons verzameld die allemaal met ons willen praten, dat we beslissen om toch maar door te gaan. Ik vind het jammer dat we niet meer tijd hadden om echt naar de situatie van de mensen hier te vragen, maar misschien krijgen we morgen de mogelijkheid om terug te komen... .

Terug in de taxi, passeren we 100m verder de 3de taxi, maar algauw zijn we gewoon iedereen kwijt! Wij dus terug naar het hotel, tot de chauffeur me iets probeert duidelijk te maken: bayti versta ik: mijn huis, en ook atfal, imraahti mijn vrouw en kinderen en snel versta ik dat hij ons alledrie uitnodigt bij hem thuis. Ik overleg met Dirk en Fred, en de beslissing is snel gemaakt: die Iraakse modeshow die normaal op het programma staat willen we best missen voor een avondje bij Irakis thuis! Ik vertaal dus gretig dat we met veel plezier bij hem op visite willen komen, en uit pure blijdschap stopt de chauffeur  meteen om ons te trakteren op van die typische Irakese deegwaren, van betalen is geen sprake...

Aangekomen bij zijn huis, een klein huisje met 2 slaapkamers, worden we meteen hartelijk ontvangen door de mama, die wel een paar woordjes Engels praat, de zoon, de dochter, die ook wat Engels kent, en de jongste kapoen van 1 jaar. Ik observeer het huisje onmiddellijk, deze familie heeft wel nog een tv, maar voor de rest bevat het huis weinig, geen kasten, enkel wat zetels en een mat op de vloer. Naar Irakese traditie krijgen we tsai (thee) geserveerd, en met handen en voeten, Arabisch en Engels proberen we ons duidelijk te maken. Ik vraag of dit huis van hen is, en de papa verteld dat ze vroeger een huis hadden, maar dat ze dit hebben moeten verkopen en dit huren ze voor 50 dollar per maand. Maar hij zegt ook dat hij als taxichauffeur helemaal niet aan dat bedrag komt, en dus zoveel mogelijk jobs moet doen om elke maand zijn huis af te betalen, geraakt hij er niet, dan sneuvelen een aantal meubelen, en dan hebben ze nog geen eten! De moeder schud haar hoofd en zucht: War is no good en op mijn vraag of ze denkt dat de oorlog zal komen lacht ze gelaten: Natuurlijk komt die oorlog er, de USA winnen altijd! maar ze gaat kranig verder Bush zal ONS nooit klein krijgen, het land misschien wel, maar de mensen niet! Ik heb echt bewondering voor deze mensen, hoe ze trots hun hoofd rechthouden in deze moeilijke tijden, en zelfs nog westerlingen uitnodigen met het weinige dat hen nog rest. We worden dan ook meteen uitgenodigd voor de volgende dag om mee aan tafel te schuiven, maar dat kunnen we niet beloven... . Ik weet dat in Belgi beweerd wordt dat de Irakezen enkel de Irakese TV-posten kunnen krijgen en dus niet weten wat er gebeurt in de rest van de wereld, maar dat klopt helemaal niet! Belgi roept de mama, daar is zaterdag ook gemanifesteerd! En fier knik ik, ja, het was een heel grote betoging! De tijd vliegt en we moeten weer door, maar niet voor de grote familiefoto genomen is, waar wij nu ook deel van uitmaken! Meteen vraagt de papa of we de fotos niet kunnen opsturen, en hij staat erop dat ik hem mijn e-mail geef, hoe ze ooit op internet zullen geraken is mij momenteel een raadsel, maar met veel plezier laat ik mijn gegevens achter, en hopelijk slaag ik erin deze mensen terug te zien, of op zijn minst te bereiken via post, of mail... de Papa brengt ons terug naar het hotel, en eenmaal daar weigert hij elke vorm van betaling... dit is zo ongelooflijk, maar Dirk is heel ferm: hij steekt hetgeen de man toekomt in zijn handen en vliegt de auto uit.

De volgende ontmoeting laat niet lang op zich wachten! De volgende dag staat de chauffeur weer in het hotel en ik herken hem meteen: vol enthousiasme zegt hij dat de hele familie mij op TV gezien heeft, al lopend in de peacerace! Hij vraagt nogmaals of we niet bij hen  willen komen eten, maar dat is helaas niet mogelijk, onze tijd is veel te kort. Ik beloof hem nogmaals alle fotos door te sturen, en gelaten kijk ik hem achterna terwijl hij het hotel uitloopt... Wat staat deze mensen weer te wachten? Waar hebben zij dit verdiend? Ik weet dat ik vanaf nu elke dag aan hen zal denken, en zij geven me ook weer volle moed om te vechten voor een betere wereld... .

Joke

           Inhoud-Contenue