Dag/journťe 3¬†¬† 17-02-03¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬† Universitaire ontvangst

Vandaag hebben we dus eerst de universiteit bezocht. Onderweg ernaar toe hadden we een accidentje. Door de affiche van de jongerenconferentie op de voorruit, had de chauffeur onvoldoende zicht op de weg en reed hij een man omver. Het was eventjes paniek op de bus, maar de man kwam er met de schrik vanaf. In de namiddag vertelden de gidsen ons dat hij gezond en wel weer thuis was.

In de universiteit was de verbazing onder de studenten groot toen wij met 50 Belgen kwamen binnenvallen. Jammer genoeg was er weinig tijd om wat te praten. Wat ik onthouden heb, is dat het onderwijs gratis is, van de eerste klas van de lagere school tot en met de universiteit. Alleen buitenlandse studenten betalen, tenzij ze natuurlijk een beurs hebben, zoals de Palestijnse jongen, die ons te woord stond. Maar zelfs als je betaalt, is dat nog maar 2 √† 3000 dollar. In Jordani√ę betaal je 2 tot 3 keer meer. Hanife bezocht het scheikunde labo. Daar ondervonden ze veel problemen van het embargo. Ze zouden eens een kernbom kunnen maken¬†! Mohamed sprak met studenten Ďengineeringí. Zij vonden ook dat zij door het embargo niet aan de nodige computers en ander technisch materiaal geraakten.

Praten de studenten veel over de oorlog ? Ja, vertelde een studentin Arabische talen, we praten erover, zoals we ook over andere dingen praten. Maar we maken geen schuilkelders klaar, liet Sven zich vertellen, de Amerikanen ontwikkelen toch bommen, die door alles heen gaan. Beter dat we gewoon in onze huizen blijven, daar hebben we misschien nog een kans om te ontsnappen.

Na de (nieuwe) universiteit, bezochten we de oude, zelfs de oudste universiteit van de wereld¬†: de Al Mustansiriya school, gesticht in 1226 A.D. Daar was ook een medische faculteit waar pati√ęnten onderzocht werden en medicamenten uitgetest. Het was bijna niet te geloven dat het gebouw zo oud was. De bakstenen zagen er eerder modern uit. Maar later in het historisch museum toonden ze hoe de eerste bakstenen eruit zagen en dat was net zoals in de school.

We hadden verschillende gidsen, die verschillende talen spraken¬†: Engels, Duits, Frans en Spaans. Voor mij een gelegenheid om nog eens Spaans te spreken en voor de gids ook. Ik had het gevoel alsof er steeds meer gidsen bijkwamen, vooral na ons bezoek aan de universiteit. Voor hen was het ook een gelegenheid om de musea te bezoeken. Shema, mijn Spaanstalige gids, vertelde dat het embargo vooral voelbaar is op het vlak van de gezondheid. Veel ziekten staken de kop op die ze tevoren niet kenden. En er zijn geen medicamenten. Haar zuster bijvoorbeeld had 5 kinderen verloren. En de situatie van de vrouw¬†? Hier in Bagdad is de vrouw vrij te doen wat ze wil¬†: studeren, werken, Ö Maar in het zuiden is het veel traditioneler, daar zit de vrouw vooral thuis.

En wat vinden de mensen van Saddam ? Shema zegt dat de mensen van Saddam houden, omdat hij vooral aandacht heeft voor de kinderen. Ahmed, de gids van Hanife, is wat meer genuanceerd. Hij zegt dat er mensen vóór en tegen hem zijn. Maar als het om de oorlog gaat staat iedereen aan de kant van Saddam. Hij slaagt er toch maar in het been stijf te houden tegen de Amerikanen. Een andere Ahmed had dat gisteravond ook al zo gezegd : eerst de oorlog, dan de rest.

De Irakezen hebben ons tot nu toe het beste van hun hoofdstad laten zien. Voor ons eerder een teleurstelling, maar ik denk dat het vanuit hun standpunt gezien begrijpelijk is. Morgen maken we er werk van om de gevolgen van het embargo te zien.

Milly

           Inhoud-Contenue