Dag/journe 3   17-02-03       Gebombardeerd met vragen

10u30 Nationale Luchthaven Zaventem

Bij het binnenkomen in de vertrekhal van de luchthaven zie je ons direct staan. Een bonte groep jongeren, ouders en vrienden rondom de grote spandoek, die Raf heeft laten maken, met daarop Peace Race 2003, Bagdad. De 63 dozen die we inzamelden tijdens onze steuncampagne, met 20.000 potloden, sportmateriaal, 1000 kindertekeningen en ander steunmateriaal voor de kinderen van Irak, torende hoog in de hal uit.

De pers is ook voltallig aanwezig. Lise vertelde achteraf dat ze gebombardeerd werd met moeilijke vragen zoals "Denken jullie de oorlog tegen te houden met een vredesloop?" Lise maakte aan de pers duidelijk dat zij onze reis zag als een signaal tegen de oorlog. Dat zij het Iraakse volk persoonlijk wil steunen. En hoe meer protest, hoe moeilijker voor Bush om zijn oorlogsplannen voort te zetten.

Tijdens het afscheid van vrienden en familie, namen enkele journalisten van de RTBf de verantwoordelijke van Fire gym, Dieter Truyen, apart. Ze deelden hem mee dat er twee Libanezen mee zouden vliegen die uit het land worden gezet. De journalist vroeg wat hij daar ging tegen doen. Dieter verklaarde dat we met onze groep al het nodige zouden ondernemen om deze repatriëring tegen te houden. De piloot heeft uiteindelijk beslist, na overleg met zijn crew, om de uitgewezen Libanezen niet mee te nemen.

Wij gaan met 50 jongeren naar Irak om te tonen dat we tegen de oorlog zijn. Aan de andere kant stuurt men mensen naar hun land terug die de oorlog ontvluchten. De Amerikaanse regering roept van de daken dat ze de vrede brengt naar een land als Irak. Eerst wordt het land platgebombardeerd en dan zijn zij en Europa niet bereid om de gevolgen op zich te nemen. Vluchtelingen hebben recht op een waardig bestaan. Dieter voegde hier nog aan toe dat in het sportcentrum Fire Gym iedereen welkom is, mensen met papieren of zonder, dat doet er niet toe.

De vlucht naar Damascus (Syrië) verliep zonder problemen. Toen iedereen in het vliegtuig al wat indommelde, nam Abderahim de micro van de hostessen over en zei bloedserieus: "Aandacht, aandacht mensen, dit is een gijzeling! Nee, nee t is maar een grap. Ik wou gewoon even de verjaardag aankondigen van Jan en Hafid"

De sfeer in de groep zat er onmiddellijk in.

Eenmaal in Syrië aangekomen begon de echte lijdensweg. Rond 20u30 trokken we met een grote bus en twee jeeps de woestijn in richting Irak. Buiten is het al pikkendonker en de temperatuur daalt zienderogen. De gelukkigen onder ons hebben hun slaapzak mee om zich toe te dekken en wat te rusten.

Op de bus krijgen we via een klein televisiescherm het fantastische nieuws te horen van de betogingen die over heel de wereld plaatshadden tegen de oorlog in Irak. Meer dan 50.000 betogers in Brussel! We kunnen onze oren niet geloven. In honderden steden over de hele wereld betoogden miljoenen mensen om hun afkeur te tonen tegen de oorlog van Bush.

Karlin, uit West-Vlaanderen, begint zich plots af te vragen of we de oorlog toch niet kunnen tegen houden. "Met al dat verzet kan Bush zich die oorlog toch niet veroorloven!"

Een beetje verder zit Salim, uit Mechelen: "Al die fantastische betogingen zijn zeker een slag in het gezicht van de Amerikaanse regering. Maar ik vrees dat het niet voldoende is opdat de Amerikaanse troepen zich zouden terugtrekken. Ik hoop echt dat de oorlog niet doorgaat. Maar zon 150.000 soldaten stuur je niet zomaar terug, Bush heeft die oorlog nodig."

Deze discussie komt nog vaak terug tijdens de reis, we zullen ze zeker ook voorleggen aan de Irakezen.
Enkele kilometers voor de grens van Irak valt de motor van de bus plots stil, geen bezine meer

Onze tolken vertellen ons dat de chauffeurs liever tanken in Irak. Je krijgt daar namelijk 100 liter benzine voor één dollar. Gelukkig rijden de jeeps achter ons, en kunnen zij enkele jerrycans gaan vullen verder op. Om de bus weer op gang te krijgen, offeren de moedigste onder ons zich op om in de nachtvorst de bus voort te duwen.

Eenmaal aan de grensposten verloopt alles rustig, onze nachtrust wordt wel meerdere malen onderbroken om de nodige papieren in te vullen. Tegen 6u s morgens zetten we voet in Irak.

Op dat moment doorbreekt onze groep het embargo tegen Irak. We zetten niet alleen 50 mensen over de grens maar ook tientallen kilos steunmateriaal voor de Irakese kinderen.

Van zodra de zon er weer doorkomt en de temperatuur in de bus stijgt begint het serieus te kribbelen bij de meeste. Jan en Sim zetten hun eerste indrukken op band voor Studio Brussel. Ann en Baz leren ons een slogan aan in t Engels en t Arabisch:

"No money for war, more money for education"
"Endna mal marit harb, akthar mal marit thalib"

Anderen nemen wat lectuur door of hebben het over hun verwachtingen van de reis.

Als ontbijt verorberen we zo maar even 4 brochettes met kip en schapenvlees op de grill, met pitabrood en wat sla erbij. Voor sommigen onder ons de normaalste zaak van de wereld, en voor anderen dan weer een pure cultuurshock!

Nog eens 6 uur later, en na 600 km bollen op de Irakese autostrade (in perfecte staat), komen we aan op onze eindbestemming: Hotel Palestine, een vijfsterrenhotel, in het centrum van Irak.

Uitgeput maar meer dan tevreden, en klaar voor het avontuur.

           Inhoud-Contenue