Dag/journťe 4¬†¬† 18-02-03¬†¬†¬†¬†Geen helicopter boven ons hoofd

 's Morgens stappen we op de bus richting Al Amariya, waar honderden onschuldige vrouwen, kinderen en bejaarden stierven door twee welgemikte Amerikaanse bommen, die het metersdikke beton van de schuilkelder doorboorden en de mensen verscheurden en verschroeiden. Je ziet nog de afdrukken van de doden op de muren en het plafond. Het is voor veel mensen een emotioneel moment, voor mij al iets minder, omdat ik hier vorig jaar al was. Vreselijk hoe een mens zelfs aan de gruwelijkste zaken kan wennen.

Daarna trekken we richting ziekenhuis. Sommige kinderen zijn heel blij met de tekeningen, maar de meesten zijn zelfs te ziek om te reageren. Medicijnen zijn ofwel onvoldoende beschikbaar door het embargo, ofwel te duur. Het Saddam kinderhospitaal is vooral gespecialiseerd in kankerpatientjes, en die zijn er genoeg door de radioactieve rommel die de geallieerden in hun bommen gebruiken.

Na de middag manifesteren we naar het VN-gebouw. Een groep Palestijnen zorgde voor de ambiance, er werd geroepen en gedanst. Gekscherend maakten we de vergelijking tussen de vredesbetogingen in Brussel en Bagdad. "Ik zie hier geen helicopter boven ons hoofd cirkelen." "Waar zijn de robocops en de waterkanonnen?" "Zullen we een paar Irakezen of Palestijnen meenemen naar BelgiŽ? De sfeer is hier veel beter dan op de betogingen in Brussel." In het VN-gebouw worden enkele afgevaardigden van de delegaties ontvangen. Op de terugweg worden we door de Irakezen als helden begroet. We mogen zelfs adressen en handtekeningen uitdelen.

's Avonds worden we uitgenodigd op een feest met een rijkelijk buffet en opzwepende dansmuziek. Ik ben niet zo dol op feestjes, en na die vermoeiende dagen ben ik blij als ik onder de wol lig, want morgen is het weer vroeg dag: om acht uur vertrekken we al naar scholen.

Carline

           Inhoud-Contenue