Dag  -7  -   De voorbije week

Het is me wat, deze reis naar Irak. We hebben 50 inschrijvingen, daarstraks nog 44, ondertussen terug 50. Op zondag 2 februari hebben we de inschrijvingen afgesloten maar ondertussen zijn er een tiental afgevallen en zijn er evenveel bijgekomen. Ik krijg nog een mail binnen van Cigdem, ze studeert in Leuven en wil ook mee. Eigenlijk zitten we al vol maar.. als ze wil kan ze iemand vervangen. De dag erop ontmoeten we ze, en ze schrijft zich in. Samen met haar vriendin denken ze nog wel wat tekeningen te kunnen bijeenhalen. Laten we eerlijk zijn, het zou te zot zijn om met 49 te vertrekken als het er 50 kunnen zijn.

Jan, Ikram en Joke werken zich uit de naad om alle visa's geregeld te krijgen. Voor de massagetafel van de kinesist worden twee stoelen geschoven. Nu hebben Abderzak en Younes ook een bureau. Ze vullen de aanvraagformulieren voor de visa's in. Hamid onderhandelt over de prijzen voor het vervoer, en probeert ons visa voor Syri gratis te krijgen. Hij vertaalt nog snel het opschrijft, dat in het engels en het Arabisch op de bus zal worden aangebracht, die ons van Damas (Syri) naar Baghdad moet brengen. Het opschrift luidt: "International Peace race Baghdad en "Belgium delagation".

Sophie kan niet mee. Haar moeder wil haar niet laten vertrekken en na veel discussie thuis en een hele nacht piekeren besluit ze om niet mee te gaan. Ze is aangeslagen maar blijft strijdbaar: "ooit zal ik gaan, maar wat kan ik ondertussen doen, hoe kan ik jullie helpen". De telefoon staat niet stil in Fire Gym en ze wordt onze persverantwoordelijke. Ze bereidt de interviews voor samen met Carlos. Nog geen vijftien minuten later geeft weerklinkt haar stem op de radio en even later wordt ze telefonisch genterviewd door La Dernier Heure. Carlos vertelt haar over het onderzoek dat we gestart zijn over ADHD (Hyperkinetisme). "We willen meer geld voor het onderwijs, meer geld voor sport op school" legt Carlos uit. In Amerika zijn 9.000.000 kinderen zogezegd hyperkinetisch, hoe meer er bespaart wordt in het onderwijs, hoe meer er bij komen, dit is een uitgevonden ziekte, de ziekte van de verwaarlozing van het onderwijs. Sophie is geneeskunde student en stelt voor om met haar collega studenten dit thema ter harte te nemen.

In heel het land versieren de jongeren interviews met de pers. Sven komt in Limburg in de zondagskrant. Lise en Sim in de Gazet van Antwerpen, en ze worden geintervieud-wd op ATV na faloop van hun deelname aan een poging om de Amerikaanse wapentransporten via de Antwerpse haven te verhinderen. Carline is evenmin te stoppen, deze reis geeft elkn vleugels.

Ondertussen vraagt Khalid hulp om zijn foldertje uit te delen. Hij nam deel aan de vorige reis en hij is vastberaden om steun op te halen voor het Irakese volk. Na een afspraak met de Imam krijgt hij toestemming om een solidariteitsoproep te lanceren na het vrijdaggebed. Zaterdag gaat hij de kinderen toespreken die Arabische les volgen in de Moskee, vragen of ze een tekening kunnen maken.

Bij het naar buiten gaan zie ik Ahkim, hij is 17 en wou de eerste keer al mee maar het bleek onmogelijk om zijn examens te verplaatsen. Ook hij is naar de scholen getrokken en brengt tekeningen binnen. Karim een jonge bokser en lid van Fire Gym heeft al heel wat tekeningen binnengebracht en er komen er nog garandeert hij mij. En vertrouwt hij me toe: ?het ziet er een fantastische groep uit?. Het ziet er naar uit dat we ons streefdoel van 300 tekeningen zeker gaan halen.

Woensdagavond zijn we te gast in Jeugdhuis Chicago in hartje Brussel. Mohammed werkt er als sportmonitor en organiseert er een bijeenkomst over onze eerste Irak-reis. Hij stopt me een 20 tal kindertekeningen toe. Ik merk dat ik veel krediet heb bij de jongeren. Ze geven me de kans om mijn reisverhaal te vertellen en luisteren geboeid. Carlos en ik vullen elkaar aan. De uitleg over de slogan "geen geld voor oorlog in Irak of elders,meer geld voor onderwijs en welzijn" zal aanleidingen geven tot een discussie over de jeugdhuizen en over de werking van het jeugdhuis. "Zou het niet beter zijn dat het onderwijs functioneerde in plaats van jeugdhuizen op te zadelen met "huiswerkklasjes"". De discussie gaat nog tot laat door, zowel begeleiders als jongeren nemen er aan deel. Houssain schrijft zich ter plaatste nog in voor de reis en Mohammed die gaat terug mee met in zijn kielzog nog enkele jongeren.

Donderdagavond komen we bij elkaar met wat de leidende kern moet worden van de reis. Fire Gym vroeg aan Lesley om deel uit te maken van de leiding. Ze werkt bij "School zonder racisme" en wil samen met haar collega Mohamed een les uit te werken over Irak, terrorisme islam en Racisme. Ja, school is een opvoedingsinstrument, en kan niet afzijdig blijven op het moment dat het oorlog wordt. We maken een lijst van alle taken die er zijn, en kijken wie wat zou kunnen doen. Tom , lid van de dagelijks leiding van Fire Gym, leidt de reis en zal proberen om iedereen zijn plaats te geven.

En aan werk ontbreekt het niet. Van Studio Brussel mogen we 50 minuten radio maken, ook van ATV krijgen we een camera mee om een beelden te schieten.

En de lijst is lang. Iedereen zal iets om handen hebben, al was het maar om er voor te zorgen dat iedereen ?s morgens op tijd wakker is.

Neen hier groeit iets mooi. Jongeren die de "wereld" in handen nemen. Geen schrik om de handen uit de mouwen te steken. Samen werken ze eraan, meisjes jongens, Nederlandstalige Franstalige, van welke origine dan ook. Dit is het begin van iets nieuws, iets groots, dat voel je met je heel lijf aan.

Dieter